Ile
razy słyszałam od moich rodziców: „Jesz kolacje? No wiesz... My
nie jemy kolacji w ogóle. Przecież na noc się nie je.”
Zaraz
jednak słyszę szeptem: „Nie jem kolacji kurde, a i tak nic nie
chudnę”.
No
właśnie!
Co z
tą kolacją? Jeść czy nie jeść? A może jeść, ale tylko do 18?
Powiem
wprost. Od kiedy zaczęłam racjonalnie się odżywiać, jem kolację.
I to...Między 20 a 21 – o zgrozo!
Oczywiście,
zanim doszłam do etapu racjonalnego odżywiania, przeszłam kilka
innych, też tych mniej chwalebnych etapów. Znaczy – kiedyś to i
bym się chwaliła może, że potrafię zjeść 300 kcal dziennie.
Ale efekt jojo, który po takim drastycznym odchudzaniu mnie dopadł,
a i klęska w głowie, która się wydarzyła, raczej nie przemawiają
za tego typu zachowaniem...Ale o tym, to może innym razem.
Nawyk
regularnego odżywania nabyłam po wizycie u dietetyczki. Rozpisana
dieta miała swoje plusy dodatnie oraz plusy ujemne. Ale abstrahując
od tych ujemnych opowiem, co zmieniła dieta w moim życiu na lepsze?
- Regularne jedzenie – zbawienie na problemy z metabolizmem; nawyk, który wszedł w krew na zawsze, nawet po zejściu z diety, totalnie nieumyślnie jem co 3 godziny, bo mój organizm tak się właśnie domaga.
- Brak napadów jedzenia oraz nagłych chęci na coś, co nagle się wykrystalizowało w mojej głowie nie wiadomo skąd (orzeszki w czekoladzie, których nie jadłam od 5 lat? Why not? Kapusta kiszona, której w zasadzie to nie lubię? Ależ poproszę!).Myślę, że brak owych chętek na jedzenie wyniknął z dobrego zbilansowania diety i choć – tak, jak wyżej napisałam – nie do końca z mojej pierwszej w życiu diety byłam zadowolona, to widać ewidentnie, że miała ona sens.
- Jem i chudnę. Serio. To możliwe.Nie wierzyłam, dopóki nie spróbowałam. Na diecie nie byłam w ogóle głodna, nie miałam napadów jedzenia, ani chętek. Kaloryczność była zdecydowanie większa od tej, którą stosowałam na diecie swojej, odautorskiej.W dodatku – w nowej diecie była KOLACJA! Tak! Dozwolona, nawet konieczna. 3 godziny przed snem. Wypadała ok 20 lub 21. Czasami nawet później, jeśli był to na przykład weekend i cały dzień był przesunięty o kilka godzin.I wiecie co? Było super! Co ja mówię – jest super, bo kolacje jem do tej pory.
Dlaczego
kolacja jest ważna?
Najpierw
trochę teorii. Kolację warto jeść, bo długa przerwa w jedzeniu
spowalnia nasz metabolizm. Poza tym żadna długa przerwa pomiędzy
posiłkami nie jest dobra. Organizm odbiera ją jako głodówkę,
próbując zgromadzić po kolejnym posiłku więcej energii na
wypadek kolejnej przerwy – oczywiście gromadzi ją w postaci
tkanki tłuszczowej.
Ktoś
z was mógłby spytać: „Ale zaraz, zaraz. Przecież w nocy śpię,
nie wykonuję żadnej aktywności fizycznej, więc po co mam jeść
kolację? Po co mi energia?”. Odpowiadam. Oczywiście, w nocy
śpimy, co nie znaczy, że nasz organizm wpada w trans i korzysta z
energii wszechświata. Podczas snu odbywa się wiele procesów
życiowych, do których potrzebne są kalorie. Ponadto – nie jemy
kolacji tuż przed snem, lecz około 3 godziny wcześniej, co
oznacza, że przez te 3 godziny jeszcze spalamy i trawimy tenże
posiłek. Jemy lekko, białkowo.
A
teraz kilka słów ode mnie. Będąc na restrykcyjnej diecie,
oczywiście odmawiałam sobie kolacji. Jadłam do 18, a niekiedy i do
17. Czym to skutkowało? Niektórzy w swoich snach latają,
przeżywają różne przygody, mają sny erotyczne. Ja śniłam o
jedzeniu. Zasypiałam z myślą, że jestem głodna, że mam ochotę
na jabłko (tak, nawet jabłka nie zjadłam, bo przecież gdzie owoce
– cukier na noc!), że nie mogę się doczekać śniadania. Chore
trochę, co nie?
Także
– jedzmy kolację! Na zdrowie!

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz