poniedziałek, 15 maja 2017

CO Z TĄ KOLACJĄ? CZYLI NIE JEM PO 18 i ch*&*^$#~j!



Ile razy słyszałam od moich rodziców: „Jesz kolacje? No wiesz... My nie jemy kolacji w ogóle. Przecież na noc się nie je.”
Zaraz jednak słyszę szeptem: „Nie jem kolacji kurde, a i tak nic nie chudnę”.
No właśnie!


Co z tą kolacją? Jeść czy nie jeść? A może jeść, ale tylko do 18?

Powiem wprost. Od kiedy zaczęłam racjonalnie się odżywiać, jem kolację. I to...Między 20 a 21 – o zgrozo!

Oczywiście, zanim doszłam do etapu racjonalnego odżywiania, przeszłam kilka innych, też tych mniej chwalebnych etapów. Znaczy – kiedyś to i bym się chwaliła może, że potrafię zjeść 300 kcal dziennie. Ale efekt jojo, który po takim drastycznym odchudzaniu mnie dopadł, a i klęska w głowie, która się wydarzyła, raczej nie przemawiają za tego typu zachowaniem...Ale o tym, to może innym razem.

Nawyk regularnego odżywania nabyłam po wizycie u dietetyczki. Rozpisana dieta miała swoje plusy dodatnie oraz plusy ujemne. Ale abstrahując od tych ujemnych opowiem, co zmieniła dieta w moim życiu na lepsze?

  1. Regularne jedzenie – zbawienie na problemy z metabolizmem; nawyk, który wszedł w krew na zawsze, nawet po zejściu z diety, totalnie nieumyślnie jem co 3 godziny, bo mój organizm tak się właśnie domaga.
  2. Brak napadów jedzenia oraz nagłych chęci na coś, co nagle się wykrystalizowało w mojej głowie nie wiadomo skąd (orzeszki w czekoladzie, których nie jadłam od 5 lat? Why not? Kapusta kiszona, której w zasadzie to nie lubię? Ależ poproszę!).
    Myślę, że brak owych chętek na jedzenie wyniknął z dobrego zbilansowania diety i choć – tak, jak wyżej napisałam – nie do końca z mojej pierwszej w życiu diety byłam zadowolona, to widać ewidentnie, że miała ona sens.
  3. Jem i chudnę. Serio. To możliwe.
    Nie wierzyłam, dopóki nie spróbowałam. Na diecie nie byłam w ogóle głodna, nie miałam napadów jedzenia, ani chętek. Kaloryczność była zdecydowanie większa od tej, którą stosowałam na diecie swojej, odautorskiej.
    W dodatku – w nowej diecie była KOLACJA! Tak! Dozwolona, nawet konieczna. 3 godziny przed snem. Wypadała ok 20 lub 21. Czasami nawet później, jeśli był to na przykład weekend i cały dzień był przesunięty o kilka godzin.
    I wiecie co? Było super! Co ja mówię – jest super, bo kolacje jem do tej pory.

Dlaczego kolacja jest ważna?
Najpierw trochę teorii. Kolację warto jeść, bo długa przerwa w jedzeniu spowalnia nasz metabolizm. Poza tym żadna długa przerwa pomiędzy posiłkami nie jest dobra. Organizm odbiera ją jako głodówkę, próbując zgromadzić po kolejnym posiłku więcej energii na wypadek kolejnej przerwy – oczywiście gromadzi ją w postaci tkanki tłuszczowej.

Ktoś z was mógłby spytać: „Ale zaraz, zaraz. Przecież w nocy śpię, nie wykonuję żadnej aktywności fizycznej, więc po co mam jeść kolację? Po co mi energia?”. Odpowiadam. Oczywiście, w nocy śpimy, co nie znaczy, że nasz organizm wpada w trans i korzysta z energii wszechświata. Podczas snu odbywa się wiele procesów życiowych, do których potrzebne są kalorie. Ponadto – nie jemy kolacji tuż przed snem, lecz około 3 godziny wcześniej, co oznacza, że przez te 3 godziny jeszcze spalamy i trawimy tenże posiłek. Jemy lekko, białkowo.

A teraz kilka słów ode mnie. Będąc na restrykcyjnej diecie, oczywiście odmawiałam sobie kolacji. Jadłam do 18, a niekiedy i do 17. Czym to skutkowało? Niektórzy w swoich snach latają, przeżywają różne przygody, mają sny erotyczne. Ja śniłam o jedzeniu. Zasypiałam z myślą, że jestem głodna, że mam ochotę na jabłko (tak, nawet jabłka nie zjadłam, bo przecież gdzie owoce – cukier na noc!), że nie mogę się doczekać śniadania. Chore trochę, co nie?

Także – jedzmy kolację! Na zdrowie!


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz