Każdy
z nas zna kogoś, kto nie lubi jeść. Każdy... Znaczy – ja się z
takimi nie zadaję. Ale znam. Ba! Nawet mój zamierzchły eks nie
lubił jeść (teraz wiecie, dlaczego z nim nie jestem :D). Pić –
owszem. Ale jeść? „Pfff, zbyteczna konieczność” - powtarzał.
Dziwne, co nie?
Dziwne,
bo przecież jedzenie jest takie...takie...dobre. Można jeść,
spożywać, smakować, próbować, siorbać, mlaskać, pochłaniać.
Można tak na słono i słodko. Wytrawnie i wykwintnie. Ale też –
na szybko lub „byle jak”.
Można
zjeść śniadanie, obiad, kolacje, podwieczorek. Dwa śniadania –
to zdrowo! I dwa podwieczorki – to już mniej zdrowo...
Jedzenie
jest też ładne. Na talerzu możesz ułożyć prawdziwe dzieło
sztuki. Estetyczny minimalizm, rozhulany nieład lub – wersja
dziecięca – wesołe miasteczko.
Jedzenie
może też być brzydkie. ALE – zazwyczaj wtedy jest bardzo, ale to
bardzo dobre.
Jedzenie
jest kreacją. Wybierasz produkty, łączysz, stwarzasz. Czasami
łączysz, bazując na intuicji, czasami na kolorach, innym razem –
po prostu wiesz, jak to robić (master chef level). Niekiedy jesteś
zadowolony z efektu końcowego, czasem – wręcz przeciwnie.
Jedzenie
zbliża. Spotkanie rodzinne? Jedzenie. Party hard? Jedzenie i alkohol
(albo alkohol, potem jedzenie...dużo jedzenia...najlepiej o 2 w nocy
w fast foodzie). Przyjaciółka ma zły humor? Jedzenie...na słodko!
Tyle
możliwości...I jak tu można nie lubić jeść? Jaaaaak?
A Wy znacie kogoś, kto nie lubi jeść?

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz