sobota, 29 kwietnia 2017

NIE UFAM LUDZIOM, KTÓRZY NIE LUBIĄ JEŚĆ!


Każdy z nas zna kogoś, kto nie lubi jeść. Każdy... Znaczy – ja się z takimi nie zadaję. Ale znam. Ba! Nawet mój zamierzchły eks nie lubił jeść (teraz wiecie, dlaczego z nim nie jestem :D). Pić – owszem. Ale jeść? „Pfff, zbyteczna konieczność” - powtarzał. Dziwne, co nie?


Dziwne, bo przecież jedzenie jest takie...takie...dobre. Można jeść, spożywać, smakować, próbować, siorbać, mlaskać, pochłaniać. Można tak na słono i słodko. Wytrawnie i wykwintnie. Ale też – na szybko lub „byle jak”.

Można zjeść śniadanie, obiad, kolacje, podwieczorek. Dwa śniadania – to zdrowo! I dwa podwieczorki – to już mniej zdrowo...

Jedzenie jest też ładne. Na talerzu możesz ułożyć prawdziwe dzieło sztuki. Estetyczny minimalizm, rozhulany nieład lub – wersja dziecięca – wesołe miasteczko.

Jedzenie może też być brzydkie. ALE – zazwyczaj wtedy jest bardzo, ale to bardzo dobre.

Jedzenie jest kreacją. Wybierasz produkty, łączysz, stwarzasz. Czasami łączysz, bazując na intuicji, czasami na kolorach, innym razem – po prostu wiesz, jak to robić (master chef level). Niekiedy jesteś zadowolony z efektu końcowego, czasem – wręcz przeciwnie.

Jedzenie zbliża. Spotkanie rodzinne? Jedzenie. Party hard? Jedzenie i alkohol (albo alkohol, potem jedzenie...dużo jedzenia...najlepiej o 2 w nocy w fast foodzie). Przyjaciółka ma zły humor? Jedzenie...na słodko!


Tyle możliwości...I jak tu można nie lubić jeść? Jaaaaak?
A Wy znacie kogoś, kto nie lubi jeść?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz