niedziela, 4 czerwca 2017

TŁUSTE ŻYCIE, TŁUSTY MÓZG

Czasami sobie myślę, że nigdy nie będę chuda.



Wstaję rano.
Myślę sobie: „Ojej, ojej. Jakam ja dzisiaj lekka, niczym piórko. Czuję się tak chudo. Brzuszek jakiś taki płaski. Na pewno schudłam! Na bank”.
A potem...wchodzę na wagę.
p.s. Nie, nie schudłam.

Innym razem.
Przechodzę koło witryny sklepowej. Przechodzę raz. Wracam się. Nie wierzę.
Przechodzę drugi raz.
Staję.
Patrzę.
O f$%6ck! Ale jestem gruba! Ale jak? Ale kiedy to się stało? O Boże, jak ja wyglądam. I ja śmiem iść na zakupy? Z takim brzucholem w nic się nie zmieszczę.

Przychodzę do domu. Załamana.
Czekolada (gorzka, bo zdrowo) w zanadrzu na poprawienie humoru.
Włączam komputer. Poprzeglądam zdjęcia sprzed kilku lat, a co!
Ale ja byłam chuda. Ta rączka taka umięśniona, brzuszek niczego sobie. Nawet nie mam pulasów! Ale zaraz, zaraz. Ile ja wtedy ważyłam? (Nie wiem, jak wy, ale ja dokładnie wiem zawsze, ile ważyłam na każdym zdjęciu).
WIĘCEJ NIŻ TERAZ?
ALE JAK?!

Ano tak, że my baby te grubość i chudość to mamy chyba w głowie :/

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz