Czasami
sobie myślę, że nigdy nie będę chuda.
Wstaję
rano.
Myślę
sobie: „Ojej, ojej. Jakam ja dzisiaj lekka, niczym piórko. Czuję
się tak chudo. Brzuszek jakiś taki płaski. Na pewno schudłam! Na
bank”.
A
potem...wchodzę na wagę.
p.s.
Nie, nie schudłam.
Innym
razem.
Przechodzę
koło witryny sklepowej. Przechodzę raz. Wracam się. Nie wierzę.
Przechodzę
drugi raz.
Staję.
Patrzę.
O
f$%6ck! Ale jestem gruba! Ale jak? Ale kiedy to się stało? O Boże,
jak ja wyglądam. I ja śmiem iść na zakupy? Z takim brzucholem w
nic się nie zmieszczę.
Przychodzę
do domu. Załamana.
Czekolada
(gorzka, bo zdrowo) w zanadrzu na poprawienie humoru.
Włączam
komputer. Poprzeglądam zdjęcia sprzed kilku lat, a co!
Ale ja
byłam chuda. Ta rączka taka umięśniona, brzuszek niczego sobie.
Nawet nie mam pulasów! Ale zaraz, zaraz. Ile ja wtedy ważyłam?
(Nie wiem, jak wy, ale ja dokładnie wiem zawsze, ile ważyłam na
każdym zdjęciu).
WIĘCEJ
NIŻ TERAZ?
ALE
JAK?!
Ano
tak, że my baby te grubość i chudość to mamy chyba w głowie :/

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz